Ritam Nereda – Paralelni Svet


Ritam Nereda - Paralelni svetPrvi utisci o novom albumu…

Bane Lokner (Barikada):

“Na zadovoljstvo velikog broja pristalica Ritma Nereda koje taj sastav ima u regionu, novi, jubilarni, deseti album po redu, ovih dana aktualizuje njihovu diskografsku priču. Novosađani su tokom 90-tih uspeli da se izbore za status jednog od cenjenijih srpskih aktova, a njihova, naročito 4 prva albuma, doživela su po nekoliko reizdanja.

Može se, takođe, sa punim pravom reći da su Ritam Nereda tokom 90-tih godina i u prodajnom smislu bili tiražan akt, iako je njhov tok karijere mnogo više tekao ne-mainstream putanjama. Imali su u jednom periodu i medijsku blokadu zbog nikad zvanično obrazloženih i objašnjenih, tkzv. desničarskih stavova, a Boban – frontman, gitarista i tekstopisac, umoran od situacije i, generalno, loše klime u koju je početkom 2000-tih ušla srpska muzička ne estradna scena, ulazi u period dobrovoljne samoizolacije, sa kojom i bend tek sporadično deluje i oglašava se muzički živim.

“Paralelni svet”, aktuelni CD, urađen je u luksuznom Digi pack formatu, objavljen je za “SKC Novi Sad”, ali se takođe može i slobodno downloadovati, preko site-a Exit Musica – www.exitmusic.tv. Ritam Nereda su krenuli kao punk / OI bend, da bi tokom vremena zvuk sve više “skretali” ka hardcore i metal elementima. Tako, njihov muzički pristup dobija obrise pravog crossovera, i to je u najboljem opisnom značenju stil kojeg izvođački neguju i na aktuelenom ostvarenju.

Mora se priznati da bend diše “kao jedan”, zvuk je izuzetno, izuzetno kompaktan, jasan, direktan, aranžmanska rešenja su jednostavna, ali ubedljiva, i može se sa pravom reći da bend autorski ponovo pruža svoje svetle trenutke. U tekstualnom smislu teme su upravo one, koje se od grupe očekuju – otuđenost, besprizornost, desocijalizacija… Ali, Ritam Nereda to rade sa vrlo jakim stavom, snažnim emocijama, ubedljivo, moćno…

“Paralelni svet” je odličan album, sigurno da u karijeri benda ulazi u sam vrh po kvalitetu realizovanih izdanja. Boban i ekipa su se u diskografskom smislu vratili na najbolji mogući način, pokazujući da im motivi, ali i ideje, ne nedostaju…”

Tozza:

“Odmah na početku da naglasim da recenzija bilo čega što se tiče Ritam Nereda ne može niti će ikad biti objektivna s moije strane, jer koliko god da klišeizirano zvuči- RN je bend s kojim sam odrastao. Mijenjao sam se ja a mijenjao se i RN. Faze su se smjenjivale. Toliko sam se kroz poslednjih 20 a vala i više godina saživio sa RN da u neku ruku sam ga osjećao ne samo kao bend koji volim, slušam i pratim, nego kao bend koji je udario snažan pečat na formiranje mog muzičkog ukusa…jednostavno gledao sam na RN kao na nešto “moje”.
Godine prolaze na kalendaru, mijenjamo se, danas mnogo manje slušam i oi punk pa i sav taj, uslovno rečeno “tvrđi gitarski zvuk”. Trenutno sam u fazi kad se “drogiram” progressive rockom i psihodelijom iz šezdesetih i sedamdesetih, poput nezaobilaznih Pink Floyd, Van Der Graaf Generator, Hawkwind i ostalih…ali postoji jedna “velika petorka” čiji rad još uvijek pomno pratim i pratiću – Sex Pistols (ustvari John Lydon i oba benda: Sex Pistols i PIL), Exploited, Motorhead, Cock Sparrer i Ritam Nereda!!!!

Da skratim, parametar po kojem sam do sad mjerio RN je bio , malo je reći veličanstveni album “Zvuci Bola”. Tekstualno na visokom nivou, predstavlja veliki pomak od dobrih ali ipak donekle klišeiziranih tekstova koji odlikuju bendove sličnog usmjerenja – generacijske poruke, pamtljivi i lako pjevljivi slogani upućeni “nama” koji slušamo. Iz današnje perspektive, kad imam 34 godine, Breaking je jedan odličan album za moje tadašnje shvatanje muzike, no danas bi, da se pojavio dobio (samo) jednu jaku sedmicu jer se jednostavno sada ne mogu identifikovati sa onim istim stvarima koje su me ložile kad sam imao sedamnaest godina, znači prije ravno pola mog dosadašnjeg života. Ok, mogu reći da je album sjajan sa tadašnje tačke gledišta, ali bukvalno koliko god glupo da zvuči – Zvuci Bola su me oduuuvali na prvo slušanje, a i dan danas ne vjerujem da postoji duži vremenski period od mjesec i po, dva – a da ga ne poslušam opet. Ako je postala opšte prihvaćena činjenica, kako od stvarnih poznavalaca muzike tako i od mediokriteta – da je Milan Mladenović najbolji i najsenzibilniji tekstopisac ikada na ovim prostorima, onda punih usta izjavljujem da “Nebo” zvuči kao jedan od najboljih uradaka EKV, što se tiče jačine teksta i ekspresije kojom je Boban iznio tu stvar, Nimalo ne zaostaju ni “Bes”, “Tuđi glasovi”, “Znak”, “Vaš svet”, i sve ostale sa tog albuma.

Elem, postaviti “Zvuci Bola” kao parametar, kao šipku koju treba preskočiti, bi i jednom Sergeju Bubki bio težak poduhvat, stoga je moje razočaranje “Porivom” bilo ogromno. “999″ je bio ok album iako slabiji od genijalnog prethodnika, ali poriv je baš bio skok u bunar. Ustvari, gledajući iz današnje perspektive i razmišljajući ovih dana, otkako je “Paralelni Svet” izašao, dao sam novu šansu “Porivu” i preslušavajući ga juče, ostao sam mišljenja da je to slab, najslabiji RN album, međutim RN je toliko digao tu “šipku” gore, da je “Poriv” ustvari jedan solidan album, naravno ispod nivoa jednog benda kao što je RN, ali u odnosu na ostale bendove sličnog usmjerenja – sasvim dobar. Zadovoljavajući, da se preciznije izrazim.

Iskreno, dugo sam mislio da je Boban zapao u kreativnu krizu. Sva sreća pa me demantovao sa “IX” albumom koji je bio u rangu jednog Breaking, samo zreliji. Pojavom “IX” bio sa odusevljen što Boban nije iscrpio sve resurse svoje inspiracije, jer nakon jednog solidnog i jednog lošeg albuma, “IX” je djelovao kao odličan sex sa bivšom ženom, s kojom ste se i razveli upravo zbog sve lošijeg sexa (čitaj – albuma). Odličan album /sex? Da. Savršen…kao Zvuci Bola? Ipak ne, ali je predstavljao super osvježenje. Album koji za nokat nadvisuje Breaking upravo zbog tog sazrijevanja, čime odnosi prevagu.

Na svu sreću, “IX” nije dugo bio na drugom mjestu all time favourite liste RN albuma. Pojavom “Paralelnog Sveta”, Zvuci Bola su opasno ugroženi. Oh, kako mi je drago zbog toga!!!

Dosta palamuđenja, da pređemo na “seciranje” albuma

Može li bolji rif, ili preciznije da se izrazim “Neredovskiji” rif da otvori RN album nego ovaj na “Ponovo Rođen”? Ja mislim da ne može! To je ta nit koja odvaja RN od svih, ali svih bendova! Boban, sada smireniji ali zato ništa manje bijesan, priča svoju priču. Priču čovjeka koji je u harmoniji sa samim sobom, i koliko god puta da bude ponovo rođen, praviće one iste greške. One koje mu okolina nameće kao validne, njemu kao vječno neprilagođenom, onom koji odbija da se prilagodi mašini sistema. Sama zrelost se očituje u pristupu kroz tekst – nije bijesan na tamo neke koje zovemo “oni”. Ne optužuje njih, optužuje sam sebe a u isto vrijeme i sam sebi daje podstrek jer gospodo draga, koliko god mislite da je on pravio greške koje su upravo Vas zabolile – on će ih praviti opet!!! Nikad s njima, uvijek na drugoj strani ulice. To je tekst koji odskače! Bravo!

“Crni krovovi” – pokušaću biti što kraći, jer ako počnem da analiziram ovu pjesmu, napisaću dva toma knjige! Jednostavno, ovo je jedna od pjesama koja zaslužuje da se istetovira na očnim kapcima iznutra! Eto.

“Masa kritična” mi je malo kvalitativni pad u odnosu na prve dvije pjesme s albuma. Možda je upravo to “greška” Bobana koji me je razmazio sa prve dvije pjesme pa očekujem vožnju kao da se nalazim u nekoj muzičkoj formuli, dok mi ova pjesma ustvari daje do znanja da je album više nalik toboganskoj vožnji – vrh je dosegnut drugom pjesmom, mora se malo i spuštati. Doduše, ova kritika se više odnosi na tekstualni dio pjesme, dok je muzički pjesma više nego dobra. Zanimljiva, produkcija vokala, iako ja baš nisam fan ovakvih efekata, klasični neredovski rifovi…sasvim ok stvar.

Evo ga rif za sve “kosonje” koji slušaju Nerede. Haj’mo malo headbanging kad krenu “Milon zvezda”, sigurno “najmudastija” pjesma na albumu. Ova pjesma vas jednostavno tjera da skupite usta i napućite usne u onom “dž dž dž” stilu i da nesvjesno počnete da klimate glavom, dok se to klimanje do kraja prvog refrena pretvori u mahanje u prečniku od metar i po. Sigurno jedna od budućih live favorita.

“Elita” bi mogla biti generacijska himna. Jasna i nedvojbena poruka od koje se krv ledi u žilama samo kad se pročita na papiru, a još kad to zamaste masne gitare i ritam sekcija koja zvuči kao lomljavina asfalta pod gusjenicom tenka – onda dobijamo stvar čiji je stih ustvari i sam naslov albuma, sasvim zasluženo (Živimo tuđe živote- paralelni svet). Reperski da se izrazim -dosta kvotabilnih linija u tekstu. Kad Boban na kraju refrena kaže “Otići ću negde daleko i spaliti sve mostove”, jednostavno pretrnem cijelim tijelom. Nije mi namjera nikoga da vrijeđam, nego sam siguran da je činjenica da današnji fanovi RN koji su rođeni u drugoj polovini osamdesetih ili čak mlađi – jednostavno ne mogu da se u tolikoj mjeri identifikuju sa tim stihovima koji kao da su pisani u devedesetim. Na veliku žalost, prošlo je više od deset godina otkako je napisan hit “Deset godina” (sa “999″), ali i dalje je sve isto ako ne i gore. Upravo kraj pjesme, pjesme koja kao da je pisana u Slobino vrijeme, predstavlja taj most od devedesetih do ove decenije posle nje, to jest- predstavlja omaž življenju u Srbiji od 2000-te naovamo – “I onda stanem. Gledam. Ne verujem. Shvatam da nikad bolje ne može.” Taj kraj, taj jednostavan i istovremeno depresivan zaključak me tjera da spustim glavu među ruke dok idu ti stihovi, očajnički svjestan da je u pravu. Ne, ovo nije pjesma za svakoga. Možda se članovi “elite” mijenjaju ali uvijek ostaje ta podjela “mi i oni”. I evo upravo je sad slušam i opet se naježih.

Nakon takve stvari sam, poučen “Masom kritičnom”, očekivao ipak neki pad, što je logično nakon epohalne “Elite”, međutim odličan izbor – “Gloria” zvuči kao da je došla pravo iz “Zvukova bola”. Hit na prvu loptu. Doduše “Elita” nije hit na prvu loptu kao “Crni krovovi”, “Milion zvezda” ili ova “Glorija” , nego mučna stvar ( u pozitivnom kontekstu naravno) koja tjera na samopreispitivanje i grebe sive ćelije mozga još dugo dugo nakon što pjesma završi. “Glorija” je s druge strane, jako emotivna pjesma rađena u drugačijoj atmosferi od prethodne sa albuma, ali nosi tu RN vibraciju koja će, siguran sam, biti prepoznata od strane fanova na svirkama.

Donekle upoznat sa Bobanovim muzičkim ukusom, prepoznajem u početku rifa pred strofu “Paklene Mašine” taj Clutch uticaj. Ako su ZZ Top teksaški rok, onda je ovaj rif : teksaško-vojvođanski metal. Opasan tekst, u ravni sa “Elitom” i “Crnim Krovovima”. Možda, ako tražimo dlaku u jajetu, mislim da su ovakvi efekti na vokali nepotrebni, jer su slični već upotrebljeni na “Masa kritična”, s tim što moram da kažem da na ovoj pjesmi mnogo bolje ovakav vokal leži uz ovu atmosferu i tekst, stoga bi bilo bolje da je “Masa kritična” imala drugačiji aranžman, ali ponavljam, ovo je samo traženje dlake u jajetu.

“Sporo” je sve samo ne sporo! “Sporo idem dok vučem noge kamene….oči su boje staklene, video sam sve”. Još jedan, atmosferom odličan nastavak na prošlu pjesmu. Kad sam već spomenuo neumitnu “tobogansku karakteristiku” albuma, pjesme koje “spuštaju” nakon Elite i Paklene Mašine, nisu spustile kvalitetom. Nipošto! Samo, nemoguće je imati album na kojem su sve pjesme jednake ili kao u ovom slučaju – jednako odlične. Ipak postoje ocjene 8, 9, 9+ i 10. koje prave tu sićušnu razliku. Ova pjesma je, recimo, 9…a “Masa kritična” je 8.

“Daj mi” je po meni najslabija pjesma na albumu. Analogijom ocjenjivanja, zaslužuje sedmicu. Ne leži mi ovaj Bobanov fazon recitovanja u nekom dubljem tonalitetu koji liči na šaputanje, koji zatim eskalira na refrenu. Već viđeno i, moram priznati, ništa naročito. Tekst takođe, nakon ovakvih “zakucavanja” tokom čitavog albuma, jednostavno nema tu snagu poslednje pjesme s kojom se vrata (albuma) zatvaraju. Možda sam ja subjektivno očekivao kraj albuma da bude neka nova “Deset godina part 2″ koja je primjerena ovim turobnim vremenima, mada sam tek posle shvatio da sam to i dobio, da sam dobio “Deset godina part 2″ na ovom albumu, samo na sredini, sa “Elitom”. Možda je ustvari problem u tom prevelikom očekivanju koje je raslo sa svakom pjesmom albuma, a možda , da se po treći put poslužim metaforom tobogana – ovo ona “ravnina” nakon uspona i padova tokom vožnje / albuma gdje tobogan usporava, sigurnosni pojasevi se olabavljuju i znate da je vožnji kraj.

Jedva čekam sledeću vožnju….”

Ritam Nereda

(Visited 65 times, 1 visits today)
Share on Facebook0Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0Share on Reddit0Share on Google+0Share on Tumblr0Share on LinkedIn0Print this pageEmail this to someone