Gitarska legenda stiže u Srbiju – Al Di Meola otvara Nišville


Al Di MeolaAl Di Meola, jedan od sigurno najvećih gitarskih heroja današnjice, nastupiće sa svojim triom prve večeri 33. Niškog jazz festivala Nišville 2016, u četvrtak 11. avgusta.

Američki gitarista, italijanskog porekla Al Di Meola koji je pod svojim imenom objavio preko 20 albuma, od kojih mnogi danas imaju kultni status, jedan je od pionira ne samo džez roka već i fuzije džeza i tradicionalnih muzičkih formi sa raznih meridijana – a najviše iz Španije i Latinske Amerike. Kompozicija „Mediteranen Sundance“ sa Di Meolinog albuma Elegant Gypsy iz 1977. godine na kojoj je kao gost nastupio čarobnjak flamenko gitare Pako de Lusija (Paco De Lucia) – smatra se manifestom fuzije džeza i španske tradicionalne muzike.

Rođen je u Nju Džersiju 1954. godine gde je, kako sam kaže, odrastao na muzici Elvisa Prislija (Elvis Presley), sastava Ventures, ali najveći uticaj da se ozbiljno posveti muzici, odnosno, gitari – na njega su ostavili The Beatles. Zato njegov album iz 2013. godine All Your Life – A Tribute To The Beatles”, snimljen u čuvenom Abbey Road studiju (u kojem su The Beatles snimili neke od svojoh najboljih albuma), nikako ne treba smatrati uklapanjem u možda i pomodnu tradiciju da džezeri iznova i iznova, obrađuju pesme liverpulske četvorke i često posvećujući im i cele albume – već kao najiskrenije vraćanje sopstvenim muzičkim počecima i odavanje počasti svojim prvim idolima.

„Tim albumom napravio sam pun krug u svojoj karijeri. U međuvremenu sam svirao mnogo različite muzike: džez, fjužn, eksperimentisao sa tangom, flamenkom, brazilskom, afričkom i bliskoistočnom muzikom…. ali The Beatles nikada nisam prestao da obožavam i frapantno je koliko njihova muzika i danas pokreće“, kaže Di Meola.

Kada je reč o džezu, Al ističe da su mu prvi uzori bili Tal Farlou (Tal Farlow) i Keni Barel (Kenny Burrell), ali kada je krajem šezdesetih otkrio jednog od pionira džez roka – Lerija Koriela (Larry Coryell), počeo je da odlazi na sve njegove nastupe u Nujorku – i počeo da vežba i po više od osam sati dnevno. Interesantno je da je su se desetak godina kasnije upravo Al Di Meola i Leri Koriel smenjivali na istoj poziciji u čuvenom Guitar Triu u kojem su bili i Džon Meklaflin (John Mclauglin) i Pako de Lusija. Godine 1971. Di Meola je upisao Berklee i počeo da svira u fjužn kvartetu koji je predvodio klavijaturista Beri Majls (Barry Miles). Snimak jednog nastupa stigao je do Čika Korie (Chick Corea), koji 1974. godine poziva tada devetnaestogodišnjeg Di Meolu da se pridruži fjužn super grupi Return To Forever (u čijoj su postavi tada bili i Stenli Klark (Stanley Clarke) i Leni Vajt (Lenny White)), što je praktično i lansiralo mladog gitaristu u žižu pažnje džez javnosti. Sa Return to Forever Di Meola je snimio tri albuma (od kojih je No Mystery iz 1975. godine dobio Grammy nagradu), da bi po prestanku rada grupe, sigurnim koracima otpočeo solo karijeru.

Početak osamdesetih na svetskoj sceni obeležio je i veliki uspeh super grupe Guitar trio u kojoj su uz Di Meolu bili Pako de Lusija i Džon Meklaflin. Koncerti ovog „All Stars“ trija bili su mesecima unapred rasprodati širom sveta, a prvi album Friday Night in San Francisco snimljen na koncertu, postao je pravi orijentir za mnoge buduće projekte i prodat u tiražu od preko dva miliona primeraka. Godine 1981. Di Meola je nakon četiri uzastopne titule koje su mu dodelili čitaoci Guitar Player magazina – primljen i u „Kuću slavnih“. Svojevrsno priznanje bilo je i kada je 1985. godine, gitarista Stenli Džordan (Stanley Jordan) koji je uneo revoluciju u načinu sviranja gitare pozvao upravo Di Meolu da producira debi album Magic Touch.

Al Di Meola je podjednako uspešan i sa električnom i sa akustičnom gitarom, a na spisku imenasa kojima je snimao i nastupao su osim do sada pomenutih i: Džako Pastorius (Jaco Pastorius), Karlos Santana (Carlos Santana), Stiv Vinvud (Steve Winwood), Vejn Šorter (Wayne Shorter), Toni Vilijams (Tony Williams), Herbi Henkok (Herbie Hancock), Žan-luk Ponti (Jean-Luc Ponty), Jan Hamer (Jan Hammer), Entoni Džekson (Anthony Jackson), Gonzalo Rubalkaba (Gonzalo Rubalcaba), Milton Nascimento (Milton Nasciemento), Egberto Gismonti, Stivi Vonder (Stevie Wonder), Les Pol (Les Paul), Džimi Pejdž (Jimmy Page), Stiv Vaj (Steve Vai), Frenk Zapa (Frank Zappa), ali i Lučijano Pavaroti (Luciano Pavarotti), Pol Sajmon (Paul Simon), Fil Kolins (Phil Collins), klasični gitarista Manuel Barueko (Manuel Barrueco), Jutaka Kobajaši (Yutaka Kobayashi), Pino Daniel (Pino Daniele)…

Na poslednjem albumu Elysium (mesto savršene sreće) Di Meola se kroz kompeltno autorski program ponovo okreće akustičnoj gitari, dok je svetska turneja u sklopu koje će nastupiti i na Nišvilu (u triju su i Peo Alfonsi (gitara) i Piter Kašas (Peter Kaszas; bubnjevi i udaraljke)) nazvana Elysium and More, a koncertni program osim novih kompozicija sadrži i kompozicije sa prethodnih albuma posvećenih Bitlsima i tango velikanu Astoru Piaćoli (Astor Piacola), čija je muzika poslednjih dvadeset godina možda i najviše uticala na Di Meolu, ali i posvetu nedavno preminulom magu gitare i Di Meolinom velikom prijatelju Paku De Lusiji.

(Visited 82 times, 1 visits today)
Share on Facebook0Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0Share on Reddit0Share on Google+0Share on Tumblr0Share on LinkedIn0Print this pageEmail this to someone